اندیشنامه ولایت

اندیشنامه ولایت

علامه نائینی و حکمرانی در دور غیبت

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده
استادیار دانشکده شهید محلاتی
چکیده
علامه محمد حسین نائینی با وجود تایید خاص از حکمرانی ولایتیه در دوره مشروطه، به نیابت عام فقها در دوره غیبت مهر تایید زده و دامنه و شمول مصداقی امور حسبیه را بسیار فراتر می داند نسبت به آنچه در کلمات تعدادی از علما در مصادیق ولایت بر غیب و قصر دیده می شود. ایشان مصادیق امور حسبیه را به نظام معایش و انتظام امور و نظم و نسق جمعی و دفاع از ثغور و حکومت بر مردم گسترش می دهد. در ضمن در صورت انحصار حسبیه در حوزه های محدود، امور انتظامی جامعه را مهمتر از امور حسبیه و ولایت فقها و نواب عام را در عصر غیبت قطعی می داند. مبنای حکمرانی در اندیشه مرحوم نائینی، تامین مصالح نوعیه و ممانعت از تفویت مصالح عامه و جلوگیری از ترتب فساد در زیست بوم سیاسی و نفی حکومت تملیکیه است. مالک رقاب دانستن حکمرانان بر مردم و فعال مایشاء(بدلخواه عمل کردن) و حاکم مایرید(حکمرانی بی ضابطه) بودن آنان و فقدان نظارت بر حاکمان و عدم پاسخگویی در اعمال حاکمیت، چون مفسده انگیز و بر خلاف فلسفه حکومت و مصلحت ملت است، از نظر ایشان مردود است.
در این پژوهش با واکاوی اندیشه علامه نائینی در حوزه حکمرانی در دوره فقدان ظاهری معصوم(ع)، به نگاه ژرف ایشان در فلسفه حکومت و تامین مصالح عمومی عطف توجه شده و یافته های تحقیق نشان می دهد نظر ایشان بر تثبیت ولایت فقیه است که خود مصداق بارز حکومت ولایتیه مشروع می باشد.
کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله English

علامه نائینی و حکمرانی

نویسنده English

Alireza Mirzaei
استادیار دانشکده شهید محلاتی
چکیده English

Although the Guardianship of the Islamic Jurist (Wilayat-e Faqih) was explicitly endorsed during the Persian Constitutional Revolution, Grand Ayatollah Sheikh Mohammad-Hossein Naini Gharavi, representing the overarching authority of Islamic jurists (Faqihs) during the Absence Period, broadens the interpretation and implementation of Hisbah (enforcement of religious law) beyond the views expressed by some scholars about the Imam who is absent or young. He extends the usage of Hisbah to areas such as the economic structure, governance, societal norms and rules, and the protection of communal well-being. Moreover, suppose Hisbah is restricted to specific domains. In that case, he views the overall social order as more critical than Hisbah and regards the authority of the Faqihs and general trustees during the Absence Period as definite. In Naini's belief, the essence of governance lies in safeguarding particular interests, avoiding harm to public benefits, and preventing political corruption while renouncing rule by monopoly. He deems rulers like Malik al-Raqab (influential owners), who govern without restraint, lack checks and balances, and accountability, as unfavorable for they contradict the governance philosophy and the nation's welfare.
This study investigates Ayatollah Naini's views on governance during the Imam's apparent absence, focusing on his profound comprehension of governance philosophy and public welfare provision. The research findings suggest his perspective underscores the establishment of the Guardianship of the Islamic Jurist, a significant representation of legitimate Wilayat-e Faqih governance—this study, which is

کلیدواژه‌ها English

: Naini
Wilayat-e Faqih
Monopolistic rule
Constitutional
Wilayah of Faqihs
Hisbah

مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از 27 مرداد 1404